Maart was de maand van…

En zo vloog maart voorbij. Een maand waarin ik nieuwe dingen verkende, maar ook veel in m’n comfortzone vertoefde. Allebei goed, als je het mij vraagt – vooral wanneer ze gezellig hand in hand gaan. Ja, er gebeurden fijne dingen de afgelopen maand.

Maart was de maand van…

o Twee spannende uitzendingen.

De maand begon uitbundig: eerst kwam de aflevering van De Nederlandse Illustratie Podcast online, waarin ik te gast was. Gek om mezelf terug te horen! Maar ook leuk, want het was zo’n fijn gesprek geweest. Dat ik zomaar vijf kwartier mocht kletsen over wat me bezighoudt… wat een cadeautje! En een week later werd ‘mijn’ aflevering van De Nachtzoen uitgezonden. In vijf minuten praatte ik met Marleen over een sterrenhemel die ik afgelopen winter tekende, donkere momenten en innerlijke nacht. Hoi zenuwachtige Nina. :-)

lees verder →

Wat er nu is.

Ik werk op mijn kantoor vandaag. Een fijne ruimte op de tweede verdieping op de hoek van een semi-leegstaand gebouw. Ik deel dit plekje met een lieve vriendin en echt, het is het fijnst als we er tegelijk aan het werk zijn. Soms valt er een woord of een zin, maar meestal is het stil. Allebei bezig. Zij schrijft, ik teken (of mail of ontwerp of iets anders). Zij drinkt thee, ik koffie.

Ik houd van die verzadigde stiltes. Ik rondde net een taak af, en dronk daarna mijn koffie op terwijl ik door het raam staarde. Zachte muziek aan. Er hoefde even niks.

En ik kon ervoor kiezen om de volgende taak op te pakken, maar eigenlijk wil ik alleen maar even schrijven. Even stilstaan hier, kijken wat er komt, de woorden hun gang laten gaan, verder niks.

Het voelt alsof er zoveel in beweging is de laatste weken. De natuur. En ik, als klein onderdeeltje daarvan. Toen ik vorige maand met een vriendin praatte, zei ze: ik ben benieuwd wat er gaat komen. Wat er straks – net als al die krokusjes – de grond uitkomt. Ja, ik ook, zei ik toen. En ik merk hoe het langzaam zichtbaar wordt. Al die dingen die afgelopen winter ondergronds gebeurden, hoe ze vorm beginnen te krijgen. Niet in één keer, of als een afgerond geheel. Maar zoals die krokussen en narcissen. Hier eentje, dan daar eentje. Soms ineens een groepje bij elkaar. De ene dag is het er nog niet, de volgende dag is het onmiskenbaar.

lees verder →

Februari was de maand van…

Ik vond februari best een fijne maand! Het was zo’n maand met verandering in de lucht, niet per se groots en meeslepend, maar gewoon, van die subtiele verschuivingen. In de natuur bijvoorbeeld, waar alles van grijs en wit naar voorzichtig groen, paars en geel ging. De eerste vleugen lente. Ik genoot ervan en bewoog zoveel mogelijk mee. Lees maar.

Februari was de maand van…

lees verder →

een ademend leven.

Een goed leven is een ademend leven,

las ik laatst. Bewegen tussen tegenstellingen, voegde de schrijver er aan toe.

Ja. Ik denk het ook. Soms gaat dat vanzelf. En is het een beetje zoeken, vind ik. Dan neig ik sterker naar de ene kant dan naar de andere. En ook de coronatoestanden maken het soms lastig om evenwicht te vinden. Tijd met mezelf doorbrengen lukt wel deze dagen. Maar met anderen zijn, de verbinding met medemensen zoeken, dat is bij vlagen best een uitdaging. Me opladen met rust, stilte en ontspanning gaat best goed. Maar de discipline vinden om allerlei taken af te vinken, is de laatste weken iets lastiger.

Dus ja, soms schommel ik één kant op, en blijf ik daar zomaar een beetje in hangen, beweeg ik niet meer zo makkelijk terug.

Dat geeft denk ik niet. Het leven zal altijd wel een beetje zoeken blijven.

Vandaag ging het in ieder geval best goed. Ja, soms gaat het ademen vanzelf. En soms voelt het als koorddansen. Is de balans even zoek.

Misschien is zelfs dát ademen: dat het leven even moeiteloos gaat, en dan weer even stroef. En dan weer vanzelf, en dan weer met wat moeite. Meebewegen, bijsturen. Deinen, creëren. Loslaten, vasthouden. Krachtig opstaan, jezelf toevertrouwen. Groot zijn, klein zijn.

Ademend leven.

Ja.

Januari was de maand van…

Dag januari! Het was een maand van uitersten, en daarmee een maand die zich niet zo goed laat vangen in een korte inleiding :-) Moeilijke meh-momenten, opgevolgd door héle toffe, leuke, inspirerende, avontuurlijke momenten. Ha. Ja, van alles wat dus. Lees maar mee.

Januari was de maand van…

o Rustig uit mijn ninamaakt-winterslaap ontwaken.

Mijn maand begon met het laatste restje kerstvakantie, en daarna was het tijd om mijn werk weer rustig op te starten. Rustig ja, want januari is qua opdrachten meestal niet de drukste maand. Ik vond dat wel fijn, het gaf me de gelegenheid om even uit te zoomen en te ontdekken welke kant ik de komende tijd op wil met mijn bedrijf. Mijn eerste werkweken gebruikte ik dan ook vooral om te brainstormen, en om mijn website wat te finetunen. Mijn webteksten herschrijven, een paar kleine wijzigingen in de webshop doorvoeren, et cetera. Verder had ik verwacht dat het in de webshop héél stilletjes zou zijn, maar eigenlijk was het er best druk. Zeker vergeleken met eerdere januari’s. Hoi nieuwe lockdown, hoi mensen die elkaar lieve post willen sturen. :-)

lees verder →

nergens heen.

Het is het begin van de middag. Na een ochtend op kantoor kan ik wel wat buitenlucht gebruiken. ‘Boodschappen doen’ had ik in mijn agenda gezet, maar zodra ik mijn jas aantrek besef ik dat ik eigenlijk niks nodig heb. Ik ga hoe dan ook naar buiten en loop de supermarkt voorbij. Waar zal ik heengaan?

Ik kom langs de grote katholieke kerk, vlakbij het bos. Die kerk, zo ontdekte ik laatst, heeft een verscholen zijportaal waar je een kaarsje aan kunt steken. Misschien gek, maar soms doe ik dat. Ik ben nog nooit in die kerk geweest. Boven het tafeltje met waxinelichtjes hangt een kunstwerk van Maria. Ze heeft een nogal bijzondere nek. Jezus houdt ze tegen zich aan. Ik kan niet zeggen dat ik het mooi vind, of nou ja, ach. Op een bepaalde manier vind ik het misschien toch… ja, mooi. Achter Maria is een regenboog te zien. Deze Maria met haar lange nek, hier op haar plek aan de buitenkant van de kerk, ik mag haar geloof ik wel. Ik steek een kaarsje aan.

Ik aarzel even of ik het bos in zal gaan, maar besluit om dat voor de volgende keer te bewaren. In plaats daarvan zigzag ik door de wijk ernaast. Straten vol jarendertighuizen, geen een hetzelfde. Ik zie een toverhazelaar, hij bloeit al! Kleine gele sliertjes zijn het. Ik maak er een foto van. En kijk, daar is de minibibliotheek, een kastje op een paal, middenin een grasveldje op de hoek van twee straten. Ik vind een boek dat er fijn uitziet en neem het mee.

Even verderop groet iemand me enthousiast. Ik ken hem niet, maar dat geeft niet. Ik groet terug en loop met een glimlach door.

Via het pleintje met de grote oude bomen kom ik weer op kantoor. Ik zet koffie. Ik pak mijn laptop en schrijf wat zinnen. Ik besef hoe fijn het ook alweer is, om te schrijven zonder richting, zonder doel. Ik besluit dat het goed is. Dit allemaal. Ja. Meer hoeft er even niet.

zoeken naar naar woorden.

Ik zoek naar woorden die zinnen, die spreken
die stromen, vanzelf, die als water, bewegen

Woorden die weten wat woorden niet weten
die dingen doen voelen die waren vergeten

Woorden die los staan van taal en toch dragen
die antwoorden zijn door voorzichtig te vragen

Woorden die wijzen, hun vorm ver voorbij
Ik kan ze niet vinden,

ik wacht.

Dan vinden ze mij.

1 2 3 4 62
Translate »