Maart was de maand van…

Nou, wat een maand. Dat wisten we van tevoren ook niet hè, dat onze wereld zo op z’n kop zou worden gezet. Misschien maar goed ook. Maart was dan ook de maand van heel veel. Maar vooruit, ik heb het samengevat in zeven puntjes. Lees maar mee als je zin hebt.

Maart was de maand van…

lees verder →

Precies genoeg.

Soms schrijf ik iets, maar deel ik het niet. Zoals de zinnen hieronder. Ze verschenen een maand geleden al op papier, maar blijken net zoveel over het hier en nu te gaan.


Ik wilde eigenlijk gaan mediteren, maar ik geloof dat ik eerst even m’n hoofd leeg moet schrijven. Dus hier ben ik.

lees verder →

In tijden van crisis.

Pfoe, er gebeurt zoveel! Er is zoveel gaande. Het ene moment is er de wanhoop, de onzekerheid, angst misschien. In wat voor film zijn we beland? En tegelijkertijd barst dit hele rare intense scenario van de hoop en vreugde en liefde en verbinding. Ontzagwekkend noemende een vriendin het. Ja, dat is het.

lees verder →

Februari was de maand van…

Hmmm, februari, je was goed. De dagen werden langer en lichter en het voelde alsof er een nieuw hoofdstuk begon. Aan de ene kant gebeurde er weinig spectaculairs, aan de andere kant veranderde er van alles. Op een goede manier. Ik weet niet of ik het allemaal goed kan verwoorden, maar ik zal m’n best doen :-)

Februari was de maand van…

lees verder →

Zomaar een zaterdagmiddag.

D o e  de dingen vandaag op mijn gemakje.
L u i s t e r  het nieuwe album van Stef Bos. Deze. Een heleboel rake zinnen.
D r i n k  een laatste slokje koffie.
B e n  zo blij met mijn nieuwe werkruimte.
V i n d  dit een interessante podcast, over geloofsveranderingen.
G e n i e t  nog na van het zwemmen en fietsen en rennen van vanochtend.
Z i t  elke avond even op een kussentje met deze stem op de achtergrond en dat is fijn.
W e r k  aan een nieuw feestelijk kaartje voor in de webshop.
H e b  zo zo zo zo zó veel zin in de lente. Echt hoor.
W i l  een diepe mooie blogpost schrijven, maar ik weet even niet waar te beginnen en waarover dan precies, dus misschien is een lijstje zoals dit ook oké.
K i j k  elke zondag trouw naar De Verwondering. Want verwondering is een van mijn lievelingswoorden.
D e n k  veel terug aan die midweek in het klooster van vorige maand.
K o e s t e r de warme herinneringen die ik daaraan heb :-)
G a  nu steeds op de fiets naar mijn werk en ondanks dat het al heel vaak regende en/of hard waaide, vind ik het fijn.
V i e r  dat het weekend is en ik even niks hoef.
V e r h e u g  me op komende vrijdag, dan ga ik bijkletsen met een vriendin in een heel leuk koffietentje (waar ook mijn kaarten worden verkocht!).
P r o b e e r  weer mijn ideale ritme te vinden nu ik in Assen werk, het begint te komen.
L e e s  nog een keer Van het padje. Dit keer met potlood om al het moois te onderstrepen.
T e k e n  veel vogels de laatste tijd. Okergele vogels, zoals die hierboven, die een plekje kreeg aan de muur naast mijn bureau.

nog even over die stilteretraite.

Kom, kijk naar de zon
en klim langs de stralen naar de hemel omhoog
houd je niet vast, aan dat wat voorbij is
en laat alles los, wat spookt in je hoofd
en alles verandert
maar beweegt ook weer in cirkels
keert terug naar de bron
en wordt weer wat het was

– Stef Bos, Lied van Prediker (Alles is lucht)

Zaterdagavond. Ik zit op bed en denk aan alles wat er de afgelopen twee weken gebeurde. Het is nogal wat.

Twee weken terug voelde ik me gespannen. Ik kon er – uiteindelijk – best goed mee omgaan en mild naar mezelf kijken, maar pfoe, wat vond ik het spannend. Ik ging meedoen aan een stilteretraite. Wat het spannend maakte? Op een nieuwe plek zijn, omringd door nieuwe mensen. Niet precies weten wat ik kan verwachten, en net zo min weten wat er van mij wordt verwacht. Dat soort dingen vind ik sowieso best ingewikkeld, maar als ze dan ook nog vijf (!) dagen duren, dan helemaal. Het enige wat ik wist was dit: het komt goed. Want zo goed ken ik mezelf inmiddels wel. Ik kan best veel hebben. Zelfs als het anders gaat dan verwacht, zelfs als het niet is wat ik ervan had gehoopt, zelfs dan. Zelfs dan ben ik sterk genoeg om daarmee om te gaan. En zelfs dan leer ik ervan. In die zin ben ik veilig. Dus ik durfde het aan, dat zeker. Maar toch. Spannend.

Tijdens de reis was ik kalm. Ik had een flinke marge ingebouwd – je weet het nooit met die treinen – en dat was fijn, want ik had inderdaad vertraging. Maar het klopte: inmiddels kan ik mezelf vertrouwen. Ik kan mezelf ‘dragen’, ook als de dingen anders gaan dan gepland. Alsof ik de onrust die ik op zo’n moment voel gewoon kan omarmen. De vertraging bezorgde me nauwelijks stress.

De eerste dagen in het klooster waren pittig. Aan de ene kant precies wat ik had verwacht, omdat ik weet dat ik in zo’n compleet nieuwe situatie moeite heb om het allemaal te verwerken. Het kost me veel energie om echt te landen, mijn plek te vinden. Dat was wat ik van tevoren had voorspeld, en dat gebeurde ook.

lees verder →
1 2 3 4 58
Translate »