Zomaar een zaterdagochtend.

I k . . . 

Z i e  mijn vrolijke zaagcactus, die ik gisteren een plekje aan de muur gaf.
L u i s t e r  naar het nieuwe album van Jacob Collier, want elke keer als ik die luister voelt het alsof ik op reis ben. Een reis met allerlei bijzondere avonturen en de prachtigste uitzichten.
W e r k  de laatste tijd best wel vaak dagjes thuis.
W a n d e l  nu soms ‘s ochtends in het donker, en dat voelt een beetje gek maar toch ook wel fijn.
M a a k  een minikerststalletje van dingen die ik in ons huis vond. 
V i n d  het leuk dat er steeds zoveel bestellingen in de webshop zijn.
P r o b e e r  niet in een winterdipje te belanden en sommige dagen lukt dat en soms niet.
K i j k  naar Frits, die deze week heel vrolijk is. 
E e t  heel soms stiekem een oliebol sinds ik een oliebollenkraam naast de supermarkt ontdekte.
V i n d  dit liedje het allerfijnst en ging vanzelf dansen toen ik het voor het eerst hoorde.
B e n  trots op Floris, die samen met zijn baas een keimooie film maakte, voor iedereen.
G e n i e t  ervan dat Heel Holland Bakt weer begonnen is :-)
T e k e n  – nu mijn werk iets rustiger is – weer wat vaker voor mezelf, gewoon zomaar.
V o e l  me vandaag een beetje zo zo, maar dat komt wel weer.
G a  vanmiddag een kopje koffie in de stad drinken, met Floris.
L e e s  ‘Taal voor de leuk’ van Paulien Cornelisse. Elke keer een klein stukje, want ik moet er steeds zo hard om lachen dat ik het nog lang niet uit wil hebben.
V e r h e u g  me zo op dit concert (en ook op deze en heel misschien ook op deze).
D r a a g  mijn allerwarmste trui, want dat mag als het december is.
D o e  weer bijna elke dag yoga en het is fijn (alleen mijn spieren moeten nog even wennen).
W a c h t  tot de amaryllisbol die ik gisteren kocht uitkomt.

Wat geklets over een kinderboek

Hoera, nieuws uit kinderboekenland!

Zoals je misschien hebt opgevangen ben ik de afgelopen maanden druk bezig geweest met het maken van illustraties voor een kinderboek. Al in maart werd ik door Maud Wilms, de schrijfster, benaderd, en daarna kon ik er heel lang niet zo veel over vertellen. Want het stond allemaal nog in de steigers. Bovendien was het zowel voor Maud als voor mij een debuut, zo’n kinderboek, dus we durfden ook niet zo goed te zeggen wanneer het precies uit zou komen. Maar nu zijn we een heel eind, dus nu kan ik er eindelijk iets over delen!

lees verder →

Ik laat mijn woorden los.

Gisteren had ik een bijzonder gesprek. Over geloven en nou ja, eigenlijk over het leven. En ik vind dat heerlijk, om daarover met anderen van gedachten te wisselen. Maar als ik heel eerlijk ben doe ik het niet zo vaak. Wel in mijn hoofd, daar kan ik urenlange conversaties met mezelf voeren. Of een enkele keer met mensen ver weg, online. Of af en toe met Floris. Maar verder vind ik het nogal een spannend gebeuren. Want het is kwetsbaar, fragiel. Een ander kan zich zomaar gekwetst voelen, meningsverschillen kunnen een muurtje opbouwen, een veilige plek kan veranderen in een plek van frustratie, of wat als die ander me afwijst om hoe ik dingen zie?

Maar gisteren was het er dus toch. Zo’n gesprek. En terwijl ik nabeschouw en nageniet, dwarrelden er woorden op papier. Ik kan er nog wel een poosje aan schaven, maar misschien is dit wat het is:

lees verder →

Een jaar ochtendwandelingen

ninamaakt gekleurde bomen ochtendwandeling

Gek eigenlijk. Het is alweer een jaar geleden dat ik besloot om mijn doordeweekse dagen te beginnen met een wandelingetje. Toen ik dat besluit nam, dacht ik dat ik het ongeveer een maand vol zou houden, hooguit. Het leek me gewoon iets fijns voor november. Maar toen november voorbij was had ik er zeker nog geen genoeg van. In december bleek het ook heel fijn te zijn, en op nieuwjaarsdag eigenlijk ook.

En zo volgden de maanden elkaar op. Na elke maand dacht ik eventjes, ‘wauw, ik doe dit nu al x maanden!’ en dan genoot ik daar eventjes van, zonder verwachtingen te hebben over de toekomst.

In die eerste maand genoot ik van de bomen die verkleurden, de blaadjes die als confetti op de grond gevallen waren. Van mijn nieuwe regenlaarsjes en expres door de modder en de plassen lopen.

lees verder →

Zomaar een woensdagmiddag.

pumpkinspicie

I k . . . 

D r i n k  thee met de naam Winter Orange Cake en het ruikt naar taart.
Z i e  de gele mok die ik laatst kocht (het is soms best gevaarlijk om boven een winkel te werken)
L u i s t e r  dit liedje heel vaak.
W e r k  heel hard aan honderd opdrachten tegelijk. Heel leuk en soms een beetje vermoeiend.
B e s l u i t  dat ik nu bij wijze van pauze een klein blogje mag typen.
W a n d e l  elke ochtend en deze week was er bijna elke dag een roze lucht.
V i n d  het mooi hoe social media kan leiden tot inspirerende gesprekken en ontmoetingen.
P r o b e e r  me geen zorgen te maken over alle deadlines en dat lukt gelukkig best goed.
E e t  een klein stukje Tony.
G e n i e t  na heel veel jaren met herfstdipjes, nu zomaar gewoon van dit nieuwe seizoen.
T e k e n  deze week extra veel dieren met feesthoedjes.
L e e s  de serie van Camilla Lackberg, nog één boek te gaan.
V e r h e u g  me op morgen, als ik met een groepje onbekende mensen ga kletsen.
K i j k  naar de vogels.
D r a a g  graag mijn (niet meer zo heel) nieuwe, rode haarband.
D o e  vanavond lekker kalm aan met thee en mijn pyjama en kaarsjes.
D e n k  steeds terug aan een paar bijzondere dagen in Londen, eerder deze maand.
M a a k  er zaterdag een feestje van.
V o e l  soms zomaar hoe bijzonder alles is. Het leven zeg maar.

Translate »