Dit is het leven, nu.

Op instagram volg ik iemand die elke dag gaat zwemmen. Of nou ja, aanvankelijk elke week. Maar sinds corona elke dag. Al meer dan een maand! En elke ochtend deelt ze een fotootje van de zee en vertelt ze er iets over. Of de zee rustig was of wild, of het koud was, druk, zonnig, et cetera. Vanochtend deelde ze dit:

“Suddenly I didn’t want to count anymore. Makes it feel too much like a temporary project – but it’s not. This is what life is, right now. Not something to ‘just get through’. The day of work is looming but the morning was beautiful – a solo swim (but so many familiar faces on the way), a lovely quiet beach, buying bread, fruit and coffee on my way back.”

Haar woorden deden me iets. Vooral dat ene zinnetje: This is wat life is, right now.

Want het is zo duidelijk dat er iets bijzonders gaande is. We hebben het over coronatijden, het coronatijdperk, de pandemie, de crisistijd, de tijd van social distancing, het quarantainetijdperk, et cetera. We vragen ons af wanneer het leven weer normaal gaat zijn, of anders in ieder geval wanneer het nieuwe normaal zal aanbreken. Ons leven staat in een ander licht.

lees verder →

Pasen.

Het is Pasen. Ik zit aan het strandje, net gezwommen, gerend, gewandeld, koffie gedronken. Ik vraag me af of ik iets mis. Het is mooi hier. Zacht, op een of andere manier. Wolken, soms komt de zon even door. Het is Pasen. Moet nu alles goed zijn? Zou ik me nu licht, nieuw en hoopvol moeten voelen?

lees verder →

vandaag ben ik buiten.

Vandaag ben ik buiten, flierefluitend
zonder richting, zonder doel
de bonnefooi, wat komt dat komt
en als ik zin heb kom ik mee

mijn gedachten hebben vrij
mijn hoofd mag even pauze
hup naar buiten,
speelkwartier

ik schommel een poosje 
verdwaal met een thermoskan vol koffie
kom uit bij een boomstronk
neem een slok en voel de zon
op mijn gezicht

een briesje langs mijn hoofd
blaast op een zomers tempo
het grijs wat aan de kant

lees verder →

Maart was de maand van…

Nou, wat een maand. Dat wisten we van tevoren ook niet hè, dat onze wereld zo op z’n kop zou worden gezet. Misschien maar goed ook. Maart was dan ook de maand van heel veel. Maar vooruit, ik heb het samengevat in zeven puntjes. Lees maar mee als je zin hebt.

Maart was de maand van…

lees verder →

Precies genoeg.

Soms schrijf ik iets, maar deel ik het niet. Zoals de zinnen hieronder. Ze verschenen een maand geleden al op papier, maar blijken net zoveel over het hier en nu te gaan.


Ik wilde eigenlijk gaan mediteren, maar ik geloof dat ik eerst even m’n hoofd leeg moet schrijven. Dus hier ben ik.

lees verder →

In tijden van crisis.

Pfoe, er gebeurt zoveel! Er is zoveel gaande. Het ene moment is er de wanhoop, de onzekerheid, angst misschien. In wat voor film zijn we beland? En tegelijkertijd barst dit hele rare intense scenario van de hoop en vreugde en liefde en verbinding. Ontzagwekkend noemende een vriendin het. Ja, dat is het.

lees verder →
Translate »