als het niet kan.

Ik liet gisteren mijn telefoon op mijn kantoor liggen. Ik kom er morgen pas weer, dus ik doe het even zonder. Het is eigenlijk wel lekker rustig.

Ik liep net naar de kringloop en ik hoefde nergens een foto van te maken. Niet van mooie herfstbomen onderweg, niet van iets dat ik tegenkwam en misschien handig was om te onthouden. Toen ik thuis kwam hoefde ik niet te beslissen of ik iets op instagram wilde delen. Ik was nieuwsgierig of een vriendin mijn kaart al ontvangen heeft, misschien heeft ze me wel een appje gestuurd. Misschien ook niet, ik weet het niet.

‘Als het niet kan, hoeft het ook niet’, las ik een tijdje geleden ergens. Ik weet niet of dat altijd en voor alles geldt, maar nu in ieder geval wel. Rust.

En ondertussen is het al bijna december. In de kringloop kocht ik net twee kandelaars. Kunnen we eindelijk de twee kaarsen branden die we vorig jaar cadeau kregen. Aftellen naar Kerst. Ik moet er nog even aan wennen, maar dat geeft niet.

Een van de kandelaars die ik kocht, is er precies zo eentje als op de kerstkaart die ik dit jaar maakte. Op de kaart staat een hand die een kaars vasthoudt, en daarboven de tekst ‘Hier.’ Een beetje licht om door te geven. Hier, voor jou. Maar die ‘hier’ staat voor mij ook voor hoe zo’n klein beetje licht je uitnodigt – of eigenlijk dwingt – om hier te zijn. Nergens anders dan hier.

Als je al wat langer mee leest, weet je dat ik in december vaak worstel. Dat ik die laatste maand van het jaar vaak echt als een donkere maand ervaar, juist ook mentaal. Zonder andere aanwijsbare reden dan dat het buiten ook donker is. En elk jaar leer ik weer een beetje meer, over hoe ik me daartoe kan verhouden.

lees verder →

oktober.

O, oktober. Fijne, rijke, wilde, onstuimige herfstmaand. Oktober voelde een beetje als een achtbaan. Zo eentje die tamelijk rustig opbouwde en precies halverwege naar beneden raasde met een looping, en van daaruit in volle vaart verder ging. Dat klinkt misschien wat overdreven, maar toch, ja, zo voelde het nu eenmaal. Gelukkig houd ik best van achtbanen.

Laten we maar bij het begin beginnen.

Begin deze maand gingen er nieuwe kaarten de webshop in! Eindelijk weer een stapel nieuwe, hoogstpersoonlijke ninamaakt-producten. Heerlijk om ze met de rest van de wereld te mogen delen. En natuurlijk gaat dat altijd gepaard met een flinke dosis nieuwsgierigheid. Nieuwsgierig hoe mensen zullen reageren, welke kaarten meteen de deur uit mogen en welke iets meer gewenning nodig hebben. Gelukkig mocht ik in de weken die volgden een heleboel bestellingen op de post doen. De kaart ‘Neem je tijd‘ was het populairst, blijkbaar konden we allemaal wel wat rust, tijd en ruimte gebruiken. :)

In diezelfde weken leefde ik toe naar de start van een opleiding, waarvoor ik me een half jaar geleden al inschreef. Mijn humeur schoot heen en weer van héél excited naar héél zenuwachtig. De opleiding is opgedeeld in blokken van steeds een paar dagen, inclusief overnachting. Dus halverwege de maand vertrok ik met mijn koffertje naar een conferentieoord voor het eerste blok. Feest! En joh, wat intens. Drie dagen met een kleine groep wildvreemde mensen de diepte in.

lees verder →

September.

Hé, september. Wat een rijke maand was je. Een maand die vloog, en toch ook traag was.

Het ontwerpen van nieuwe kaarten voor de webshop liep als een rode draad door mijn september. De eerste weken was mijn kantoorgenoot op vakantie, dus had ik mijn eigen creatieve bubbel. Alle ideeën die ik de laatste maanden had opgespaard vormden het uitgangspunt. Een fijn startpunt wel, maar het waren voornamelijk teksten. Qua beeld was het best een zoektocht naar wat ik eigenlijk wilde maken. Dus ik zette het werk in opdracht op pauze en nam veel tijd om te brainstormen, schetsen, experimenteren en te puzzelen. Ja, ik mag dan van eenvoudige ontwerpen houden, maar dat wil niet zeggen dat ik ze snel maak. :-) Soms gaan er veel versies aan vooraf voor ik tevreden ben. Het vroeg wat geduld, vertrouwen en doorzettingsvermogen.

Maar het goede nieuws: het lukte! Aan het einde van de maand gingen er zeven kaartontwerpen en vier posters naar de drukker. Ik maakte er niet eerder zo veel tegelijk, maar zo liep het nu eenmaal. Vandaag krijg ik ze binnen en volgende week vind je ze in de webshop. Ik kan niet wachten. :-)

En dan was er nog de overgang van zomer naar herfst. Elke dag leken de kleuren weer een paar tinten warmer. En dat septemberlicht, ben ik de enige die dat zo mooi vindt? Ik houd ervan hoe het ’s ochtends als je wakker wordt nog écht als ochtend voelt, de zon nog laag staat en er nog dauw ligt. Ja, mooi. En ik genoot met volle teugen van de keren dat ik buiten ging zwemmen. O, o, o, veel gelukkiger kun je me niet maken.

lees verder →

samen.

Zullen we samen mens zijn?

Zullen we samen bang of niet bang zijn, samen voorzichtig zoeken naar wat het beste is? Samen stappen zetten, één tegelijk lijkt me genoeg.

Zullen we samen hier zijn, hier in dat grote veld van mogelijkheden – soms te groot, te veel, maar nooit recht en alles in kleur.

Zullen we samen hier gaan staan, of zitten, liggen, wat dan ook. Zullen we elkaar soms in de ogen kijken om te zien wat er leeft, in jou, in mij. Of gewoon elkaars hand vastpakken en elkaar toevertrouwen: ik ben net als jij. Of: welkom.

Zullen we samen mens zijn, samen kwetsbaar groots en tot de mooiste dingen in staat? Groter dan we durven dromen, maar altijd één stap tegelijk.

Zullen we hier beginnen, gewoon maar hier, temidden van dit alles?

Er is hoop genoeg voor iedereen.

gedachten over veerkracht.

Veerkracht. Bij dat woord zie ik zo’n veertje voor me dat door de lucht waait. Ik associeer het met vliegen, zweven, in de lucht zijn. Of met een trampoline. Springen, de kracht om steeds weer omhoog te komen. De kracht om steeds weer groot te worden. Om elke keer de moed te hebben om weer op te staan. Om je vanuit het diepste dal op te richten en te gaan vliegen. Zoiets.

En ja, dat is denk ik een deel van het verhaal.

Maar ineens zag ik het van de andere kant. Ik moest denken aan zo’n veertje in een pen, dat je in kunt drukken. En aan woorden die Annemiek Schrijver laatst ergens liet vallen: de kracht om te buigen.

Misschien gaat veerkracht niet alleen over de kracht om groter te worden, je te strekken, weer op te staan. Misschien gaat het minstens zoveel over de kracht om steeds weer klein te worden. Telkens opnieuw.

lees verder →

augustus.

Augustus, ik ben benieuwd of ik je in woorden kan vangen. Ik probeer het toch.

Het was een maand die begon met een week in Limburg. Mooi was het daar. Een appartement vlak onder Maastricht, op het randje van België. Ik herinner me vooral die dag dat ik naar en door Maastricht wandelde, zonder plan. Ik sloeg de winkelstraten en de musea over, ik hoefde even geen drukte. Ik zat een poos in een koffietentje. En ik struinde. Ik liet mijn nieuwsgierigheid de route bepalen. Ik legde alles vast waar mijn oog op viel. Details van gebouwen. Bloemen in de berm. Een christusbeeld voor een raam. Kleurencombinaties van willekeurige bordjes. Door een stad lopen alsof het een museum is, ik geloof dat er weinig is dat ik liever doe. Mijn telefoon staat vol met foto’s van die middag.

Het was best wel een fijne vakantie, ja. En tegelijkertijd miste ik ook de dynamiek van mijn dagelijkse leven, de levendigheid. Het gevoel van verbinding en voldoening dat werk en mensen me geven.

lees verder →

zonder tijd te zijn.

Geef me tijd om te schrijven
mijn aandacht te vertragen
vragen laten komen
dromen te ontwaren
gedachten bovendrijven

Geef me tijd om stil te staan
roerloos aan het oppervlak
tot ik de beweging eronder voel
zintuigen langzaam aan
de wolken langs voel komen

Geef me tijd om zonder tijd te zijn
tot het blauw van de hemel begint te dagen
de dingen niet meer bestaan uit ideeën
vergeet wat groot is en wat klein
de wereld langzaam in elkaar valt

Geef me tijd tot alles me ontroert
mijn uitzicht een schilderij
waar ik voorzichtig overheen strijk
de textuur voel en dan vanzelf ook
het geluid en de bries op mijn huid.

Translate »