Januari was de maand van…

Dag januari! Het was een maand van uitersten, en daarmee een maand die zich niet zo goed laat vangen in een korte inleiding :-) Moeilijke meh-momenten, opgevolgd door héle toffe, leuke, inspirerende, avontuurlijke momenten. Ha. Ja, van alles wat dus. Lees maar mee.

Januari was de maand van…

o Rustig uit mijn ninamaakt-winterslaap ontwaken.

Mijn maand begon met het laatste restje kerstvakantie, en daarna was het tijd om mijn werk weer rustig op te starten. Rustig ja, want januari is qua opdrachten meestal niet de drukste maand. Ik vond dat wel fijn, het gaf me de gelegenheid om even uit te zoomen en te ontdekken welke kant ik de komende tijd op wil met mijn bedrijf. Mijn eerste werkweken gebruikte ik dan ook vooral om te brainstormen, en om mijn website wat te finetunen. Mijn webteksten herschrijven, een paar kleine wijzigingen in de webshop doorvoeren, et cetera. Verder had ik verwacht dat het in de webshop héél stilletjes zou zijn, maar eigenlijk was het er best druk. Zeker vergeleken met eerdere januari’s. Hoi nieuwe lockdown, hoi mensen die elkaar lieve post willen sturen. :-)

lees verder →

nergens heen.

Het is het begin van de middag. Na een ochtend op kantoor kan ik wel wat buitenlucht gebruiken. ‘Boodschappen doen’ had ik in mijn agenda gezet, maar zodra ik mijn jas aantrek besef ik dat ik eigenlijk niks nodig heb. Ik ga hoe dan ook naar buiten en loop de supermarkt voorbij. Waar zal ik heengaan?

Ik kom langs de grote katholieke kerk, vlakbij het bos. Die kerk, zo ontdekte ik laatst, heeft een verscholen zijportaal waar je een kaarsje aan kunt steken. Misschien gek, maar soms doe ik dat. Ik ben nog nooit in die kerk geweest. Boven het tafeltje met waxinelichtjes hangt een kunstwerk van Maria. Ze heeft een nogal bijzondere nek. Jezus houdt ze tegen zich aan. Ik kan niet zeggen dat ik het mooi vind, of nou ja, ach. Op een bepaalde manier vind ik het misschien toch… ja, mooi. Achter Maria is een regenboog te zien. Deze Maria met haar lange nek, hier op haar plek aan de buitenkant van de kerk, ik mag haar geloof ik wel. Ik steek een kaarsje aan.

Ik aarzel even of ik het bos in zal gaan, maar besluit om dat voor de volgende keer te bewaren. In plaats daarvan zigzag ik door de wijk ernaast. Straten vol jarendertighuizen, geen een hetzelfde. Ik zie een toverhazelaar, hij bloeit al! Kleine gele sliertjes zijn het. Ik maak er een foto van. En kijk, daar is de minibibliotheek, een kastje op een paal, middenin een grasveldje op de hoek van twee straten. Ik vind een boek dat er fijn uitziet en neem het mee.

Even verderop groet iemand me enthousiast. Ik ken hem niet, maar dat geeft niet. Ik groet terug en loop met een glimlach door.

Via het pleintje met de grote oude bomen kom ik weer op kantoor. Ik zet koffie. Ik pak mijn laptop en schrijf wat zinnen. Ik besef hoe fijn het ook alweer is, om te schrijven zonder richting, zonder doel. Ik besluit dat het goed is. Dit allemaal. Ja. Meer hoeft er even niet.

zoeken naar naar woorden.

Ik zoek naar woorden die zingen, die spreken
die stromen, vanzelf, die als water, bewegen

Woorden die weten wat woorden niet weten
die dingen doen voelen die waren vergeten

Woorden die los staan van taal en toch dragen
die antwoorden zijn door voorzichtig te vragen

Woorden die wijzen, hun vorm ver voorbij
Ik kan ze niet vinden,

ik wacht.

Dan vinden ze mij.

December was de maand van…

Zo. Het was me het maandje wel. Eerlijk is eerlijk, de maand was pittiger dan ik gehoopt had. Maar misschien is dat oké. Soms gaat dat zo, dat blijkt maar weer. En er waren ondanks dat – of misschien wel dankzij – ook hele kostbare momenten. Gelukkig maar. Tijd voor een terugblik.

December was de maand van…

lees verder →

over het woord van 2020: ontdekken.

Als ik 2020 een woord zou mogen geven, zou het Ontdekken zijn. Want wat is er veel ontdekt dit jaar. Wat hebben we als wereld veel ontdekt. En wat mocht ik zelf veel ontdekken.

Ik houd van wat dat woord betekent als je het ontleed: ont-dekken. Alsof je ergens een kleedje vanaf trekt. Of er stof vanaf veegt. Iets opgraaft. Iets wat eerder niet te zien was, wordt nu ineens zichtbaar. Daarvoor was het er blijkbaar ook al, maar nu je het ontdekt hebt, nu bestaat het ineens in jouw leven.

En ik houd bovendien van het gevoel dat dat woord me geeft. Er klinkt nieuwsgierigheid doorheen. Openheid. Misschien ook verwondering. Een ‘ahh, kijk nou!’. En het schept ruimte, hoop, vertrouwen. Want als dit ontdekt kon worden, als dit er al die tijd al bleek te zijn – wat is er dan nog meer? Alsof er overal schatten voor het oprapen liggen. Zelfs als het niet zo lijkt, zelfs als er op het eerste gezicht niks te zien is. Trek niet te snel conclusies, want wie weet. Het kan zomaar.

lees verder →

November was de maand van…

Dag november! Het was een rijke maand. Als ik naar de afbeelding hieronder kijk, ademt die voor mij precies hoe het was: een overvloed aan donkeroranje/roestige kleuren, dwarrelende bladeren en kerstkaarten. En een gelukkige Nina die zich heel erg levend voelde. Zo, dat was de korte samenvatting. Nu de lange.

November was de maand van…

o Nieuwe kerstkaarten geboren laten worden.

Ja, ik maakte kerstkaarten! En dat is altijd een heel precies klusje. Er zijn al zoveel kerstclichés, wat kan ik daar nog aan toevoegen? Ook qua planning was het allemaal spannend, want in oktober was ik er niet aan toegekomen. Dus in de eerste twee weken van november baande ik me vol overgave een weg door het creatieve proces. Dat ging niet vanzelf, maar uiteindelijk lukt het en stuurde ik vier gloednieuwe ontwerpen naar de drukker. Ha. Het is wat hè, dat creatieve proces. Alsof je hart binnenstebuiten keert en dan precies al het bruikbare eruit vist en dat omsmelt tot iets tastbaars. Zo voelt het in ieder geval.

lees verder →

over kleurpotloden, thuiskomen en toevertrouwen.

Vertrouw je toe aan dit moment,
verlaat de wegen die je kent,
maak wie je bent tot je kompas,
niet wie je worden wil of was.

– Hein Stufkens

Ik zit hier, aan mijn bureau, op mijn fijne werkplek in de stad. Naast me liggen nieuwe kleurpotloden, ik zocht ze gisteren met veel zorg uit. Het werden er per ongeluk een heleboel, maar de kleuren passen onverwacht prachtig bij elkaar. Elke keer als ik ze zie liggen, geniet ik er even van. Mooie warme, diepe, rijke kleuren.

Zo voelt het leven. Diepe, warme, verzadigde tinten in de alledaagse dingen. Die potloden, ik weet het, je zou kunnen zeggen dat het maar potloden zijn. Dat ze niet het doel op zich zijn, maar een doel dienen, een functie hebben, een middel zijn. Zoals veel van de alledaagse dingen niet het doel op zich lijken te zijn. En toch brengen ze vreugde.

Mijn leven lijkt op dezelfde manier te gaan. Ik fiets naar mijn werk. Ik hang was op. Ik maak een wandeling. Ik teken. Ik bel met een vriendin. Ik zet koffie. Ik maak me druk om iets kleins. Ik eet boterhammen in het bos. Ik maak een foto van iets moois waar mijn oog op valt. Ik zeg nee tegen een opdracht. Ik steek een kaars aan in een kerk. Ik stuur kaarten naar de drukker. Ik snijd groente. Ik schrijf in mijn dagboek. Ik vind de stilte. Ik verstuur een mail. Ik geef de planten water. Ik denk na over belangrijke en onbelangrijke dingen. Ik lees een boek uit. Ik koop kleurpotloden.

lees verder →
Translate »