juli.

Tijd om wat mijn gedachten over juli eens te ordenen. Want het was me nogal een maand. Een maand van uitersten.

Er was de lichtheid van vakantie, en de aanloop daar naartoe. Ik geloof dat ik nog nooit zo rustig en stressloos mijn werk afrondde voor de vakantie aanbrak. Eerdere jaren plande ik vaak alleen zomervakantie voor de periode dat we ook daadwerkelijk de hort op gingen. Dan zat ik de avond voor we weggingen nog te schipperen tussen werk en koffers inpakken. Dus dit jaar deed ik het anders en gaf ik mezelf voor onze vakantie al een weekje (min of meer) vrij. Vakantiestemming alom. Na die eerste uitslaap-opruim-logeer-chillweek pakten we onze koffers en reden we naar Zeeland. Daar bleven we een kleine week in een B&B. Kleine tripjes, familiebezoek, zwemmen, bijkomen. Ja, fijn.

En tegelijkertijd vond ik juli een heftige maand. Er gebeurde zo veel. Die overstromingen in het zuiden raakten me, niet alleen de ernst van de situatie nu, maar vooral ook de ernst van de klimaatcrisis. En klimaatcrisis vind ik dan nog een zacht woord, alsof het ‘alleen maar om het klimaat’ gaat. De overstromingen drukten me weer even met de neus op de feiten: het gaat om alles, hier en nu. Het riep vragen bij me op die onder mijn huid kropen: hoe verhoud ik me tot de aarde? Welke rol speel ik hierin? Ben ik veilig, en wat betekent dat? Vragen die geen pasklaar antwoord hebben, maar met me mee mogen leven en richting mogen geven.

lees verder →

mij.

Soms voel ik me te weinig
en dan weer veel te veel
Soms voel ik me verdwijnen
of wil ik niet wat ik wil

Soms is mijn kleinste ik de grootste
of houdt mijn grote ik zich klein
Soms zou ik meer mezelf
en soms juist minder willen zijn

Soms lijkt het wel alsof
ik mij niet meer kan vinden
Begin ik buiten me te zoeken
vergeet ik: ik ben binnen

Maar hoe weinig, veel of kwijt
ik mezelf ooit ook kan zijn
Ik geloof dat ik toch altijd
niemand anders ben dan mij.

Juni.

Juni zit er alweer bijna op. Bij mij was het een lichte maand.

Een maand van rustig maar gestaag veel werk afleveren. Ik maakte heel veel ontwerpen in opdracht: vooral geboortekaarten, maar ook een paar posters en een verhuiskaart. En na zes jaar ninamaakt weet ik steeds beter hoe ik dat goed in kan plannen, wat wel en niet haalbaar is en hoe ik het fijn houd voor mezelf. In ieder geval lukte dat deze maand verrassend goed.

lees verder →

in het gras.

Wat een geluk, deze week, eergisteren, gisteren, vandaag, nu.
Zoveel gedaan, beleefd, gevoeld, ontmoet, gezien, geleerd,
gepraat, gehoord, geglimlacht, geraakt, genoten.

Ik zit in het gras (voor de zoveelste keer deze week)
en ik ben nog lang niet klaar, maar,
ik ben er.

En dat is alles.

Mei was de maand van…

Mei, je was me er eentje. Zal ik maar gewoon meteen met de deur in huis vallen? Je was de maand van…

Zon en regen en koffie op het terras. Want ja, het regende veel de afgelopen maand. Maar de zon was er ook. Zoals op die ene Hemelvaartsdag, die eigenlijk niet zonniger kon. We gingen fietsen en vonden een prachtig plekje om te picknicken. En dan was er nog die dag dat ik koffie op een terras dronk, of nou ja, terras: een paar stoelen precies tussen het pand en de drukke straat. Maar dat gaf niks, want ik zat midden in Groningen in de zon met havercappuccino in een écht kopje. Beter kon ik het me niet wensen.

lees verder →

hoe het leven maar blijft veranderen.

Vandaag geniet ik ervan. Van hoe het leven maar blijft veranderen. Van hoe ik maar blijf veranderen. De laatste weken voelde ik het zo duidelijk, het in beweging zijn. Hoe oude dingen ruimte maken voor nieuwe dingen. Ik moet denken aan deze zinnen van Richard Rohr:

God keeps creating things from the inside out,
so they are forever yearning, developing, growing, and changing for the good.
That might be hard to see sometimes in the moment, but it’s nevertheless true.
Humans and history both grow slowly.

En ik herken het. Hoe ik van binnen naar buiten verander, of misschien moet ik zeggen: word veranderd. Verweven met alles om me heen. Hoe één gebeurtenis of uitspraak iets in me kan raken, en vervolgens heel langzaam uitrolt tot iets groters. Soms tot een groeiend verlangen, maar soms ook een groeiende onrust. Net zo lang tot het een climax bereikt en omslaat in een handeling, een stap, een keuze. Als een golf die aan komt rollen, steeds groter wordt en dan omslaat. En dan, als het verlangen of de onrust zijn doel heeft bereikt – de golf omgeslagen is – lost het weer op in het geheel van het dagelijks leven.

Dat proces gebeurt grotendeels vanzelf. Ik kan me er wel of niet bewust van zijn, maar het gebeurt – in mij, door me heen. Niet te sturen of te stoppen, alleen maar te beleven.

De laatste maanden ervoer ik dat weer. Een van de golven was verpakt als een verlangen en leidde ertoe dat ik me inschreef voor een opleiding.

Een andere golf kwam in de vorm van onrust. Een steeds groter wordende onrust die ik voelde bij bepaalde dingen die ik deed. Juist bij kleine dingen die me eerder rust hadden gebracht, vaste structuren die ik had ingebouwd in mijn dagen en weken om houvast te gegeven. Mijn werkdag beginnen met een wandeling, dagelijks tienduizend stappen zetten, een fijn uitgebalanceerd instagramaccount, een paar keer per week yoga, en wat al niet meer. Dingen die me rust, ruimte, overzicht, gezondheid en werk brachten. Kaders die ik voor mezelf had gecreëerd omdat ik daarbinnen precies vond wat ik nodig had.

lees verder →

nieuw begin.

Soms wil ik
alles leeg

Alsof ik 
aan mijn bureau
alles wat erop ligt
zich verzameld heeft
aan de kant schuif
alles uit de weg
open

Alsof ik
in de tuin
dat wat nu ontkiemt
onder het dorre blad tevoorschijn vind
alles eromheen
vrij maak
ruimte

Alsof ik 
stil en observeer
mijn gedachten laat gaan
in plaats van ze te pakken
alles langzaam wegebt
tot alleen nog over is
wat telt

Alsof ik
een nieuw begin
gewoon vandaag
alles wat niet nodig
even laat
een zachte stem
mij vindt

Translate »